Bono van ’t Olde Salland

Geboren op 16 maart 2004 en overleden in 2012

In het bezit van meerdere Ierse Wolfshonden wordt je een beetje lui want de dames en heren ‘Ieren’ bepalen zelf wanneer iets doen en als het hondenoefening betreft doen ze het één keer, dat vinden ze meer dan voldoende. Ierse Wolfshonden zien hun baasjes voornamelijk als personeel. Dus gingen we op pad voor een werkhond, het liefst een Duitse Herder.

Tijdens onze zoektocht kwamen we terecht bij de kennel ‘van ’t Olde Salland’ en aangezien er een nestje was vielen we met de neus in de boter. Prachtige pupjes en allemaal even vrij. Er waren er twee die me zeer bevielen een zwart/bruine reu en een geheel zwarte reu. Ik had er kennelijk goed zicht op want de zwart/bruine bleef bij de fokker maar de zwarte werd van ons.

We hebben veel honden gehad maar Bono was iets speciaals. Hij vertoonde vanaf de dag dat hij bij ons was het gedrag van leider. Naar ons toe dienend maar naar de andere honden (Ierse Wolfshonden) was hij van meet af aan de baas zoals ook op de foto hierboven is te zien.

Naast een geweldig karakter was Bono een eerste klas pup opvoeder, zo hebben we hem talrijke keren ingezet op de hondenvereniging als er een pup was die de sociale regels niet goed kende, bijvoorbeeld het ontbreken van de bijtrem. Vaak was een paar minuten al genoeg om de betreffende pup een wijze les te leren. Nooit agressief en nooit langer dan noodzakelijk. Ook thuis regeerde hij de roedel. Zijn plekje was steevast boven op de dijk het weiland overziend waar de Ieren waren. Ook bij de Ieren was er wel eens een schermutseling maar meestal negeerde hij dat maart als het menens leek dan stormde hij de dijk af en gaf hier en daar een grauw en dan keerde rust al weer snel terug. Vervolgens nam hij zijn plekje weer in op de dijk om vooral de rest te negeren.

Zoals gezegd een speciale honden die door onze oppas Jo-Ann volledig is opgeleid in Gedrag en Gehoorzaamheid en ook in Behendigheid.

Helaas kwam er plots een einde aan zijn leven door een inwendige bloeding door een afgescheurde milt (vermoedelijk door een kankergezwel) waar niets meer aan gedaan kon worden. Wel was Bono de aanleiding om uiteindelijk ook ons hart te verpanden aan de Oudduitse Herder.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.