Fadi-Buck of Haertland

Geboren 18-3-2010 overleden 2017

Hoe Buck bij ons is gekomen is een verhaal apart, trouwens Buck was op zich al een verhaal apart.

Omdat Oudduitse Herders onze interesse hadden hebben we ons aangemeld bij de toenmalige DHCN. Tijdens een vergadering, een combinatie van ledenvergadering en fokkersoverleg, werd er gevraagd of er mensen beschikbaar waren voor de showcommissie. Aangezien we enige ervaring hadden opgedaan bij de Vereniging voor de Ierse Wolfshond ‘IERDIE’ leek het logisch om de vinger op te steken. Zodoende kwam ik (Johan) terecht in de commissie samen met onder andere de fokker van twee van mijn Oudduitse Herders. Zij was die mij vertelde dat ze een reu had die nauwelijks te handhaven was in verband met haar andere reu. Of we er eens naar wilden kijken. Zo geschiedde. Het eind van het verhaal was dat Buck uiteindelijk naar Zalk verhuisde.

Buck was een imposante reu die als pup terecht was gekomen bij een ouder boerenechtpaar die boerden in de middle of nowhere. Al snel bleek de pup een eigen willetje te hebben en als z=hij zijn zin niet kreeg dan gingen de tanden bloot en klonk er een vervaarlijke gegrom. Kortom bij de boer werd het niets, Inmiddels in Zalk hebben Buck en ik op de eerste dag een aanvaring gehad en door ervaring en inzicht kwam ik als winnaar uit de bus en kon daarna lezen en schrijven met de boef maar dat was niet voor vreemden weggelegd. Hij greep zonder aarzeling een vreemde op het terrein en we moesten altijd dubbel waakzaam zijn.

De invloed van Buck is mooi te omschrijven door een ervaring op de hondenvereniging waar Baukje en ik lesgaven.

Een collega instructeur stond met een groep grote honden op het trainingsveld. Een Bouvier, een Beaceron, een Rottweiler en twee Mechelse Herders. Ze deden de oefening voor en achterlangs volgen en ik vroeg of ik ook een keer mocht. Ik lier Buck zitten en startte de oefening met het commando volg. Buck veranderde direct van houding door zich groot te maken en bijna op zijn tenen te gaan lopen met een staart zo hoog als hij deze kon dragen. Tevens gromde hij laag en zacht. Als dit geen imponeren was dan weet ik het niet meer. De andere honden waren er dusdanig van onder indruk dat ze probeerden zoveel mogelijk afstand te creëren tussen henzelf en Buck. De oefening ging verder prima maar aan het einde moest Buck toch nog even een geurtje achterlaten door nog eens goed door het gras te krabben,

Voor velen was Buck een niet te benaderen hond maar ik had wel wat met hem. Ik had hem graag als diensthond gehad maar ja, die tijd lag achter mij.

Toen Buck plotseling ziek werd hadden we wel een probleem want de dierenarts kon niet anders dan hem onder narcose brengen om hem verder te onderzoeken ( vaccinaties bracht ik zelf toe, dat accepteerde hij). Buck werd 7 jaar oud en ging ten onder aan, vermoedelijk, een auto immuunziekte.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.